Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

α. Η Περιφερεια Ανατολικης Μακεδονιας και Θρακης αποτελειται απο τους νομους Δραμας,Ξανθης,Ροδοπης,Καβαλας,Εβρου,Σαμοθρακης και Θασου. Αποτελεί το δευτεροβάθμιο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης που καλύπτει το βορειοανατολικό άκρο της χώρας, ήτοι το ανατολικό τμήμα της Μακεδονίας και ολόκληρη τη Θράκη.Καταλαμβάνει έκταση 14.157 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 611.067 κατοίκους, σύμφωνα με μια πλέον πρόσφατη απογραφή της ΕΣΥΕ (2001). Πρωτεύουσά της είναι η Κομοτηνή και μεγαλύτερη πόλη η Καβάλα.Αποτελεί την περιφέρεια με τη μεγαλύτερη παρουσία στρατού, λόγω της γειτνίασης με την Τουρκία. Μια ακόμα ιδιαιτερότητά της είναι πως συμπεριλαμβάνει συμπαγείς κοινότητες Τουρκογενών, Πομάκων και μουσουλμάνων Ρομά. Οι τρεις αυτές ομάδες συγκροτούν από κοινού τη Μουσουλμανική Μειονότητα Ελλάδος, τη μόνη αναγνωρισμένη μειονότητα στη χώρα. Ο ακριβής αριθμός των μελών της δεν είναι γνωστός, αφού οι τελευταίες απογραφές έπαυσαν να περιλαμβάνουν το θρήσκευμα, αλλά υπολογίζεται μεταξύ 100-150.000 κατοίκων.

β. Οσον αφορα τη μουσική, τα παραδοσιακά Μακεδονικά τραγούδια υπάγονται στα μουσικά ιδιώματα της Ηπειρωτικής Ελλάδας αλλά χαρακτηρίζονται από μεγάλη ανομοιογένεια, λόγω των διαφόρων επιρροών που δέχτηκαν τόσο από τους γειτονικούς λαούς όσο και από τους πρόσφυγες -τους οποίους δέχτηκε η περιοχή- και της μορφολογίας του χώρου. Σε γενικές γραμμές, οι Μακεδονικοί μουσικοί ρυθμοί και οι Μακεδονικές στιχουργικές θεματολογίες είναι ο απαραίτητος ενδιάμεσος συνδετικός κρίκος μεταξύ της μουσικής παράδοσης της Ηπείρου και Θεσσαλίας (και δευτερευόντος της Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου) με τη μουσική παράδοση της Θράκης και της Κωνσταντινούπολης (και δευτερευόντος της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας), χωρίς τη μελέτη του οποίου, η ανάλυση και διερέυνηση της εξέλιξης του παραδοσιακού Ελληνικού τραγουδιού στους αιώνες, καθίσταται ιδιαίτερα δυσχερής.
Έτσι στα ορεινά και στα νότια διαπιστώνουμε συγγενικές σχέσεις –αναλόγως των συνόρων- με τα Ηπειρώτικα ή τα Θεσσαλικά τραγούδια, ενώ μεγάλη είναι και παράδοση των ιστορικών και κλέφτικων τραγουδιών. Οι αστικές περιοχές (Πιερία, Βέροια, Κοζάνη, Σιάτιστα, Φλώρινα, Καστοριά κτλ) παρουσιάζουν ισχυρά τοπικά χαρακτηριστικά. Η Νάουσα είναι εξάλλου γνωστή για τα αποκριάτικα δρώμενά της (Μπούλες). Η Χαλκιδική, η οποία αποτελούσε λιμάνι επικοινωνίας με την Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη, όπως και οι περισσότερες παράλιες περιοχές, έχουν δεχτεί επιρροές από την Ανατολή διατηρώντας όμως στοιχεία στεριανής μουσικής.
Η θεματολογία τους είναι πλατιά και καλύπτει όλα τα γεγονότα του ανθρώπινου βίου. Μεγάλη ποικιλία υπάρχει επίσης και στη χρήση μουσικών οργάνων.
Ξεχωριστό πλούσιο κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής κατέχει η Θεσσαλονίκη, που, ως ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου, έχει αγκαλιάσει πολλές παραδόσεις με αποτέλεσμα να δημιουργήσει μία ξεχωριστή μουσική ιστορία. Ωστοσο η μουσική της Ανατολικής Θράκης είναι πρόσχαρη με έντονη μελωδικότητα, και μοιάζει με τη Μικρασιατική μουσική και ιδιαίτερα της Πόλης που και αυτή είναι έντονα επηρεασμένη από τη βυζαντινή μουσική παράδοση.Η Δυτική Θράκη έχει βυζαντινά στοιχεία στη μουσική της, αλλά λιγότερα γιατί είναι επηρεασμένη από τα Βαλκάνια.. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο η μουσική αυτή είναι έντονα διαφοροποιημένη από την παραδοσιακή μουσική του υπόλοιπου Ελλαδικού χώρου. Το χαρακτηριστικό δυτικοθρακιώτικο μουσικό ύφος εκδηλώνεται με ζωηρούς, γρήγορους χορούς χωρίς να απουσιάζουν βέβαια και οι αργοί σκοποί οι οποίοι συνδέουν πολιτιστικά τη δυτική με την υπόλοιπη Θράκη.Η μουσική της Βόρειας Θράκης έχει πιο πολύ βαλκανικό χρώμα αλλά και πάλι υπάρχουν πολλά στοιχεία της βυζαντινής μουσικης. Σε όλα τα τοπικά παραδοσιακά τους τραγούδια, διακρίνεται εναργώς το χαρακτηριστικό της ιδιαιτερότητας των ήχων, όχι μόνο σε σχέση με τη μουσική των υπόλοιπων περιοχών της Ελλάδας, αλλά και μεταξύ των τριών διαμερισμάτων.
Όσον αφορά τους ρυθμούς υπάρχει πλούτος και μεγάλη ποικιλία. Απλοί και σύνθετοι δίσημοι μέχρι και δωδεκάσημοι, πλέκουν ένα θαυμαστό ιστό ρυθμικών σχηματισμών, τον πιο πλούσιο απ’ όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Αυτοί οι ρυθμοί εκφράζονται σε μια μεγάλη ποικιλία χορών όπως ο Ζωναράδικος, ο Μαντιλάτος, ο Συγκαθιστός, ο Χασάπικος, ο Καρτσιλαμάς κ. ά.
Εμφανής είναι επίσης η διαφοροποίηση, όχι μόνο των ήχων και των ρυθμών, αλλά και των μουσικών οργάνων, που χρησιμοποιούνται σε κάθε διαμέρισμα.
Η Ανατολική Θράκη χρησιμοποιεί, κατά βάση, βυζαντινά όργανα, όπως:
Κανονάκι. Χορδόφωνο όργανο της ελληνικής βυζαντινής παραδοσιακής μουσικής, Ούτι. Χορδόφωνο όργανο δημοφιλές στους ανατολικούς λαούς. Η ονομασία του προέρχεται από το αραβικό al oud = ξύλο. Στο ΄΄μπράτσο’’ του δεν έχει τάστα.
Πολίτικη λύρα. Χορδόφωνο όργανο σε σχήμα αχλαδιού. Παίζεται με δοξάρι,
Κρουστά ( Μάσα ή Μάσια, Νταούλι, Τουμπελέκι, Τζαμάρα ( κρόταλο))
Η Βόρεια Θράκη χρησιμοποιεί:
Θρακιώτικη λύρα.Γκάιντα. Αερόφωνο πνευστό όργανο. Αποτελείται από έναν ασκό και έναν ή περισσότερους αυλούς.
Φλογέρα καιΚαβάλ (καβάλι). Ξύλινη φλογέρα με μεγάλο μήκος.
Η Δυτική Θράκη χρησιμοποιεί κυρίως:
Κλαρίνο, Ούτι και συνοδευτικά επιλεκτικά όργανα και των δύο άλλων διαμερισμάτων.
Εκτός από τα βασικά αυτά όργανα χρησιμοποιούνται σε ορισμένες περιπτώσεις και:
Ζουρνάς, ( πνευστό όργανο που μοιάζει με το κλαρίνο ή τον αυλό).
Λαούτο ή Λαγούτο, από τα παλαιότερα έγχορδα μουσικά όργανα που μοιάζει με το Ούτι αλλά έχει τάστα, και
Βιολί. ΠΗΓΗ:ΒΙΚΙΠΠΑΙΔΕΙΑ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ:ΕΦΗ ΤΑΣ.